Tavşan osteokondral defekt modelinde mikrokırık lokalizasyonunun histomorfolojik araştırılması
Tezin Türü: Tıpta Uzmanlık
Tezin Yürütüldüğü Kurum: Dokuz Eylül Üniversitesi, Tıp Fakültesi, Cerrahi Tıp Bilimleri Bölümü, Türkiye
Tezin Onay Tarihi: 2019
Tezin Dili: Türkçe
Öğrenci: ALİ İHSAN KILIÇ
Danışman: MUSTAFA CAN KOŞAY
Açık Arşiv Koleksiyonu: AVESİS Açık Erişim Koleksiyonu
Özet:Giriş: Eklem kıkırdağı, kanlanması ve iyileşme potansiyeli iyi olmayan bir dokudur. Kıkırdak defektlerinde mikrokırık en sık kullanılan yöntemdir. Mikrokırık cerrahisinde, subkondral kemiğe rastgele delikler açılmaktadır. Bu deliklerin konumlarının defekt ile olan ilişkisinin, iyileşmeye etkisi bilinmemektedir. Bu çalışmamızda tavşan diz osteokondral defekt modelinde farklı mikrokırık lokalizasyonlarının, iyileşme üzerine etkisini histomorfolojik açıdan araştırmayı amaçladık. Gereç – Yöntem: Çalışmamızda 29 adet erişkin Yeni Zelanda tavşanı 5 gruba ayrıldı. 24 adet tavşanın sağ dizinin patellar oluğuna 5 mm çapında ve 3 mm derinliğinde kıkırdak defekti oluşturuldu. Grup 1´e (defekt kontrol) sadece defekt oluşturuldu (n=6). Grup 2´de (periferik tek) oluşturulan defektin saat 12 hizasından bir adet mikrokırık işlemi uygulandı (n=6). Grup 3´te (santral) aynı boyutlarda defekt oluşturularak defektin santralinden bir adet mikrokırık işlemi uygulandı (n=6). Grup 4´te (periferik çift) oluşturulan defektin saat 12 ve 6 hizasından birer adet mikrokırık işlemi uygulandı (n=6). Defekt oluşturulmayan ve cerrahi uygulanmayan beş adet tavşan Grup 5 (sağlıklı kontrol) grubuna ayrıldı (n=5). Deney hayvanları 8 hafta sonunda sakrifiye edilerek; kıkırdak iyileşmesi, makroskobik, histolojik, immünhistokimyasal ve SEM analizi ile değerlendirildi. Bulgular: Periferik çift (Grup 4) grubunda tüm parametrelerde (makroskobik, histolojik ve immünhistokimyasal parametreler) diğer gruplara kıyasla daha iyi kıkırdak iyileşmesi gözlemlendi (P<0,05). Periferik çift (Grup 4) mikrokırık uygulanan grupta ortalama defekt sahasının %79´unda, periferik tek (grup 2) grubunda defekt sahasının %73'ünde, santral (Grup 3) grubunda defekt sahasının %56'sında ve kontrol (Grup 1) grubunda defekt sahasının %45'inde tamir dokusu izlenmiştir. ICRS skoru (makroskobik iyileşme değerlendirmesi) periferik tek (Grup 2) grubunda, santral (Grup 3) ve kontrol (Grup 1) grubuna göre anlamlı olarak daha yüksek bulundu. Tip Ⅱ Kollajen ve Agregan immünreaktivitesi, santral grupta (Grup 3), periferik tek (grup 2) ve kontrol (Grup 1) grubuna göre anlamlı olarak daha güçlü bulundu (P<0,05). Sonuç: Bu çalışmada, defektin periferik sınırından yapılan mikrokırık işleminin defekt bölgesini doldurmada daha iyi olduğunu tespit ettik. Bu çalışmamız, mikrokırık sahasından salınan pluripotent hücrelerin sağlam kıkırdak ile etkileşiminin, onarım dokusunun kalitesini önemli ölçüde arttırdığını gösterdi.