Akademik Veri Yönetim Sistemi
Tezin Türü: Tıpta Yandal Uzmanlık
Tezin Yürütüldüğü Kurum: Dokuz Eylül Üniversitesi, Tıp Fakültesi, İç Hastalıkları Ana Bilim Dalı, Türkiye
Tezin Onay Tarihi: 2011
Tezin Dili: Türkçe
Öğrenci: SELDA KAHRAMAN
Danışman: Fatih Demirkan
Açık Arşiv Koleksiyonu: AVESİS Açık Erişim Koleksiyonu
Özet:AMAÇ: Diyabetik hastalarda kardiyovasküler morbidite ve mortalitenin artmasının nedenleri arasında koagülasyon ve fibrinolitik sistem değişiklikleri de sayılmaktadır. Egzersizin diyabetik hastalardaki etkisini irdeleyen literatürdeki az sayıda çalışmayı dikkate alarak Tip 2 diyabetli hastalarda akut submaksimal egzersizin fibrinolizis parametrelerini nasıl etkilyeceğini araştırdık.YÖNTEMLER: Bu çalışmaya 30-60 yaş arasında, sigara içmeyen, düzenli egzersiz yapmayan 15 Tip 2 diyabetli ve 12 sağlıklı gönüllü erkek birey alındı. Alınan Tip 2 diyabetli hastaların; BMI<30, HbA1C<8, tiroid fonksiyon testleri, karaciğer ve böbrek fonksiyon testleri normal sınırlarda idi.Tüm hastalar oral antidiyabetik ilaç kullanmaktaydılar. Hasta ve kontrol guruplarının vücut yağ oranı, beden kitle indeksi, bel kalça oranları birbirine benzer şekilde idi. Tüm katılımcılar ilk olarak bireysel anaerobik eşik değerin belirlenmesi için yürüme bandında maksimal egzersiz testine tabi tutuldular, egzersiz esnasında parmak ucundan 3 dakikada bir laktad düzeyi ölçüldü ve maske ile O2 tüketimi hesaplanarak anaerobik eşik değerin oluştuğu egzersiz yoğunluğu belirlendi, bu egzersizden 3-7 gün sonra ise bu eşik düzeyinde 30 dakika yürüme bandında submaksimal egzersiz testi uygulandı.. Egzersiz öncesi, egzersizden hemen sonra ve 1 saat sonra ise hemogram-PT-APTT-INR-D-Dimer-fibrinojen-PAI-1 ag ve aktivite, TAFI ag ve aktivite düzeylerine bakıldı.SONUÇLAR:.Akut submaksimal egzersiz sonrası PAI-1 antijen düzeylerine bakıldığında kontrol gurubunda egzersiz sırasında belirgin azalırken (p.0,041) dinlenme sırasında anlamlı artış izlendi (p.0,010). Hasta gurubunda ise PAI -1 ag yanıtının künt olduğu ve istatiksel olarak anlamlı olmayan ölçüde minimal artış olduğu görüldü (p.0,125) PAI-1 aktivitesinde ise her iki gurup arasında egzersizle istatiksel olarak anlamlı değişim izlenmedi . TAFI antijen düzeyi hasta gurubunda daha belirgin olmak üzere her iki gurupta egzersizle artış gösterdi fakat bu istatiksel olarak anlamlı değildi. TAFI aktivitesine bakıldığında kontrol gurubunda egzersiz sırasında belirgin şekilde azalırken(p.0,005) diyabetik gurupta egzersizle değişmemiş ve egzersiz sonrası dinlenme döneminde anlamlı artış göstermiştir (p.0,031) .TARTIŞMA: Diabetik hastalarda egzersiz sırasında fibrinolitik parametrelerin değişimi sağlıklı kontrol grubuna göre farklı bir model göstermektedir. Diabetik hastalarda PAI-1 ve TAFI ag ve aktivitelerinin egzersiz sırasında ve sonrasında düşmemesi veya normal düzeye dönmemesi bu hastalarda submaksimal egzersiz sırasında fibrinolitik aktivitenin azaldığına işaret edebilir.