Humerus cisim kemik kayıplarının onarımında fibula greftlerinin farklı tespit yöntemleriyle biyomekanik değerlendirmesi (biyomekanik çalışma)
Tezin Türü: Tıpta Uzmanlık
Tezin Yürütüldüğü Kurum: Dokuz Eylül Üniversitesi, Tıp Fakültesi, Cerrahi Tıp Bilimleri Bölümü, Türkiye
Tezin Onay Tarihi: 2005
Tezin Dili: Türkçe
Öğrenci: GÖKHAN ŞENYUVA
Danışman: AHMET EKİN
Açık Arşiv Koleksiyonu: AVESİS Açık Erişim Koleksiyonu
Özet:l.OZET HUMERUS CİSİM KEMİK KAYIPLARININ ONARIMINDA FİBULA GREFTLERİNİN FARKLI TESPİT YÖNTEMLERİYLE BİYOMEKANİK DEĞERLENDİRMESİ (Biyomekanik Çakşma) Dr. Gökhan ŞENYUVA Dokuz Eylül Üniversitesi Tıp Fakültesi Ortopedi ve Travmatoloji Anabilim Dalı İnciraltı-İZMİR Travma, kaynamama, tümör rezeksiyonu ve osteomyelit gibi problemler humerus diafizinde kemik kaybına yol açabilir. Bu defektlerin tamirinde vaskülarize fibula greftleriyle onanm son 30 yıldır kullanılan etkin bir yöntemdir. Literatürde bu greftlerin alıcı kemiğe tespiti için bir çok yöntem kullanılmıştır. Ancak hangi tespitin daha stabil olduğunu inceleyen bir çalışmaya rastlamadık. Biz çalışmamızda humerus diafiz defektinin fibula grefti ile tamirinde kullanılan temel yöntemlerin stabilitesini biyomekanik olarak karşılaştırmayı amaçladık. Çalışmada 24 adet formol ile fiske edilmiş kadavra kullandık. Humerus diafizinde sekiz cm.lik defekt oluşturduktan sonra 10 cm.lik fibula grefti proksimal ve distalden humerus medullası içine gömüldü. Daha sonra dört farklı şekilde tespit uygulandı.Birinci yöntemde köprü plak kullanıldı ve birer vida fîbuladan geçti. İkinci yöntemde aynı tespit fİbuladan vida geçilmeyerek tekrarlandı. Üçüncü yöntemde İlizarov eksternal fiksatörü ile tespit uygulandı. Dördüncü yöntemde üçüncüye ek olarak fibula proksimal ve distalde vida ile tespit edildi. Daha sonra örneklere aksiyel kompresyon (100N) ve üç nokta bükülme (200N) testleri uygulandı. Elde edilen yer değiştirme miktarları Mann-Whitney testi ile karşılaştırıldı. Sonuçlar karşılaştırıldığında fîbuladan vida geçilmesinin plaklı sistemde anlamlı fark yaratmadığı görüldü. Ancak eksternal fiksatörlü sistemde vida geçilen grup kompresyon testlerinde anlamlı olarak daha stabil bulundu. Vida geçilen eksternal fîksatör grubuyla plaklıgrup arasında fark bulunmadı. Plaklı sistem vida geçilmeyen eksternal fiksatör grubundan daha stabil bulundu. Vaskülarize fibula grefti ile yapılan uzun kemik kaybı tamirlerinde internal fiksasyona ağırlık verilmelidir. Yeterli kemik stoğunun olmadığı olgularda veya enfeksiyon varlığında eksternal fiksatör tercih edilebilir. Ancak interfragmenter vidayla desteklenmelidir. Anahtar Sözcükler:Fibula Grefti, Humerus, Fiksasyon, Biyomekanik