Amaç: Kanser tanısı almış çocuklar, hastalıklarından ve uygulanan tedavilerden dolayı rahatsız edici birçok semptom yaşarlar. Bu nedenle çocuklarda semptomların taranması, semptom sıklığının belirlenmesi önemlidir. Bu araştırmanın amacı, 8-18 yaş arası kanser tedavisi alan çocukların yaşadıkları semptomların ve semptom sıklığının belirlenmesidir. Yöntem: Bir üniversite hastanesinde kanser tedavisi alan 8-18 yaş arası çocuklar araştırmaya alınmıştır (n=137). Sosyodemografik soru formu ve Pediatrik Hastalarda Semptom Tarama Aracı (SSPedi) kullanılarak veriler toplanmıştır. Tanımlayıcı istatistiklerde sayı, yüzde, ortalama ve standart sapma hesaplanmıştır. Sosyodemografik verilerle SSPedi ölçek puanı arasındaki ilişkiye bakmak için bağımsız ikili grup karşılaştırmalarında Mann Whitney U testi ikiden fazla grupta ise Kruskal Wallis testi yapılmıştır. Bulgular: SSPedi ölçek puan ortalaması 36’dır. En fazla rahatsız eden semptomlar sırasıyla “hayal kırıklığı veya üzüntülü hissetme” (%76.6), “yorgun hissetme” (%75.2), “vücudunun ya da yüzünün görünüşündeki değişiklikler” (%75.1), “tat almada değişiklikler” (%73.7), “kusma ya da kusacakmış gibi hissetme” (%72.2), “ağız yaraları” (%64.2), “korkmuş veya endişeli hissetmedir” (%62). En az rahatsızlık duyulan veya hiç rahatsız etmediği belirlenen ishal (%58.4) semptomudur. Steroid tedavisi alan ve relaps olan çocukların daha fazla semptom yaşadığı istatistiksel anlamlı olarak saptanmıştır (p<0.05). Sonuç: Kanserli çocuklarda görülen semptomların sıklığı yüksektir. Çocuk onkoloji hemşireleri, çocukların yaşadıkları semptomları bilmeli ve sık aralıklarla semptomları taramalıdırlar. Erken saptanan semptomlar kanıt temelli yaklaşımlarla yönetilmelidir.
Objective: Children diagnosed with cancer experience many disturbing symptoms due to their disease and the treatments applied. Therefore, screening for symptoms in children and determining their frequency is important. The purpose of this study is to determine the symptoms frequency experienced by children aged 8-18 who receive cancer treatment. Methods: Children between the ages of 8 and 18 receiving cancer treatment at a university hospital were included in the study (n=137). Data was collected using the sociodemographic questionnaire and the Pediatric Patient Symptom Screening Tool (SSPedi). In descriptive statistics, number, percentage, mean and standard deviation were calculated. In order to examine the relationship between sociodemographic data and SSPedi scale score, Mann Whitney U test was used in independent paired group comparisons and the Kruskal Wallis test was used in more than two groups. Results: The average score of SSPedi scale is 36. The most disturbing symptoms are “feeling disappointed or sad” (76.6%), “feeling tired” (75.2%), “changes in the appearance of the body or face” (75.1%), and “changes in taste” (73.7%), "vomiting or feeling as though to vomit" (72.2%), "mouth sores" (64.2%), and "feeling scared or anxious" (62%) respectively. The diarrhea (58.4%) is the symptom that is found to be the least or not disturbing. It was statistically determined that children who received steroid treatment and relapsed experienced more symptoms (p<0.05). Conclusion: The frequency of symptoms experienced by children with cancer is high. Pediatric oncology nurses should know the symptoms experienced by children and should screen for symptoms at frequent intervals. Symptoms detected early should be managed with evidence-based approaches.
