Karl Jaspers: Guilt

Creative Commons License

Köse Özgöçer S.

FELSEFE ARKIVI = ARCHIVES OF PHILOSOPHY, vol.64, no.1, pp.430-436, 2026 (Peer-Reviewed Journal)

Abstract

This passage is a translation of the “Schuld” section from Karl Jaspers’ Psychologie der Weltanschauungen (1919 - Psychology of Worldviews). Here, Jaspers positions guilt as one of the four limit situations humans inevitably encounter and discusses the concept within Søren Kierkegaard’s understanding of “the absolute relationship with the absolute.”

Kierkegaard interprets guilt not only in terms of legal or social criteria but also in the context of the direct, unmediated relationship between God and the individual. According to him, external mediations, measurable legal penalties, or redemption based on individual criteria do not eliminate the existential dimension of guilt. Therefore, Kierkegaard identifies three “finite” concepts of guilt: mediation, temporary and self-imposed redemptions.

As Jaspers puts it, these concepts make guilt measurable and finite; yet guilt in the “absolute relationship with the Absolute” expresses the individual’s unlimited responsibility before God. This perspective opens the door to an existential understanding of responsibility that transcends legal, ethical, and political debates in the modern world.

Bu metin, Karl Jaspers’in Psychologie der Weltanschauungen (1919 – Dünya Görüşlerinin Psikolojisi) adlı eserinde yer alan “Schuld” başlıklı pasajın çevirisini sunmaktadır. Jaspers burada suçu, insanın kaçınılmaz olarak karşılaştığı dört
sınır durumdan biri olarak konumlandırır ve kavramı Søren Kierkegaard’ın “Mutlak ile olan mutlak ilişki” anlayışı çerçevesinde tartışır.

Kierkegaard suçu yalnızca hukuki ya da toplumsal ölçütlerle değil, Tanrı ile birey arasındaki doğrudan ve aracısız ilişki bağlamında yorumlar. Ona göre, dışsal dolayımlar, ölçülebilir hukuki cezalar veya bireysel ölçütlere dayalı kefaretler, suçluluğun varoluşsal boyutunu ortadan kaldırmaz. Bu nedenle Kierkegaard, üç “sonlu” suçluluk kavramı olduğunu belirtir: dolayımlama, geçici kefaret ve kendi kendine uydurulan kefaretler.

Jaspers’in aktarımıyla bu kavramlar, suçluluğu ölçülebilir ve sonlu hale getirir; oysa “Mutlak ile olan mutlak ilişki”deki suçluluk, bireyin Tanrı karşısında üstlendiği sınırsız sorumluluğun ifadesidir. Bu bakış açısı, modern dünyada hukuki, etik ve politik tartışmaların ötesine geçen varoluşsal bir sorumluluk anlayışına kapı aralamaktadır.