RADİKAL SİSTEKTOMİ YAPILAN T1 EVRE MESANE KANSERİ HASTALARINDA KLİNİK ANLAMLI PROSTAT KANSERİ BİRLİKTELİĞİ VE İLİŞKİLİ FAKTÖRLERİN DEĞERLENDİRİLMESİ
8. ÜROLOJİK CERRAHİ KONGRESİ, Antalya, Türkiye, 28 Ekim - 01 Kasım 2026, ss.368-369, (Tam Metin Bildiri)
- Yayın Türü: Bildiri / Tam Metin Bildiri
- Basıldığı Şehir: Antalya
- Basıldığı Ülke: Türkiye
- Sayfa Sayıları: ss.368-369
- Açık Arşiv Koleksiyonu: AVESİS Açık Erişim Koleksiyonu
- Dokuz Eylül Üniversitesi Adresli: Evet
Özet
AMAÇ Mesane kanseri nedeniyle radikal sistektomi (RS) uygulanan erkek hastaların spesimenlerinde rastlantısal prostat adenokarsinomu saptanma oranı literatürde yadsınamayacak düzeydedir. Özellikle yüksek riskli T1 evre mesane kanserlerinde, intravezikal Bacillus Calmette-Guérin (BCG) tedavisi ve buna bağlı gelişen kronik lokal inflamasyon süreçleri ile karsinoma in situ (CIS) varlığının eşlik eden klinik anlamlı prostat kanseri (csPCa) odağı ile ilişkisi tam olarak netleşmemiştir. Bu çalışmanın amacı, T1 evre mesane kanseri nedeniyle erken dönemde veya BCG yanıtsızlığı sonrasında RS yapılan hastalarda csPCa sıklığını belirlemek ve tümör histolojisi, CIS varlığı ve BCG öyküsü gibi klinikopatolojik parametrelerin csPCa varlığı üzerindeki etkisini değerlendirmektir. GEREÇ-YÖNTEM Mayıs 2021 ile Mayıs 2025 tarihleri arasında mesane kanseri tanısıyla kliniğimizde RS uygulanan toplam 113 hastanın verileri retrospektif olarak incelendi. Bu hastalar arasından, erkek cinsiyette olan, ilk tanı anında T1 evrede yakalanıp BCG tedavisi yanıtsızlığı nedeniyle RS uygulanan veya çok yüksek riskli karsinom özellikleri taşıdığı için doğrudan erken RS yapılan 40 hasta çalışmaya dahil edildi. Hastalar; varyant histoloji varlığı (saf TCC vs. Varyant), eşlik eden CIS varlığı ve intravezikal BCG tedavi öyküsüne göre gruplandırıldı. RS materyallerinde saptanan patolojik csPCa varlığı ile bu gruplar arasındaki ilişki analiz edildi. BULGULAR Çalışmaya dahil edilen 40 hastanın yaş ortalaması 67,97 ± 9,11 yıl, ortalama Vücut Kitle İndeksi (VKİ) ise 25,78 ± 3,90 kg/m² olarak saptandı. Tüm kohortun %22,5'inde (n=9) CIS varlığı, %57,5'inde (n=23) varyant histoloji mevcuttu ve %37,5'i (n=15) RS öncesinde BCG tedavisi almıştı. Patolojik inceleme sonucunda hastaların %12,5'inde (n=5) csPCa saptandı. Yapılan analizlerde, csPCa saptanan hastaların yaş ortalamasının anlamlı derecede daha yüksek olduğu belirlendi (p=0,018). Buna karşın VKİ değerleri csPCa olan ve olmayan gruplar arasında benzer dağılım gösterdi (p=0,721). csPCa saptanma oranları açısından CIS varlığı (p=1,000), varyant histoloji varlığı (p=0,634) ve BCG tedavi öyküsü (p=0,633) yönünden gruplar arasında istatistiksel olarak anlamlı bir fark saptanmadı (Tablo 1). SONUÇ Çalışmamızda, RS uygulanan bu spesifik hasta grubunda rastlantısal csPCa oranı %12,5 olarak bulunmuştur. İleri yaş, csPCa saptanması açısından güçlü ve anlamlı bir risk faktörü olarak öne çıkarken; tümörün varyant histoloji içermesi, CIS varlığı veya hastanın daha önce intravezikal BCG tedavisi almış olması csPCa sıklığını istatistiksel olarak etkilememiştir. Gözlenen yüzdesel farklar dikkat çekici olsa da örneklem boyutundan dolayı istatistiksel anlamlılığa ulaşamamıştır. Bu bulgular, BCG'ye bağlı lokal inflamasyonun veya CIS karsinojenezisinin klinik anlamlı prostat adenokarsinomu varlığı üzerinde doğrudan tetikleyici bir rol oynamayabileceğini düşündürmektedir. Hasta sayısının kısıtlı olması çalışmanın temel limitasyonu olup, bulguların çok merkezli ve daha geniş serilerle desteklenmesi gerekmektedir.