Feminist Bir Bakışla Mezbaha: Şiddet, Emek ve Doğanın Arka Plana İtilmesi
Kadın/Woman 2000 - Kadın Araştırmaları Dergisi, cilt.27, sa.1, ss.179-200, 2026 (TRDizin)
- Yayın Türü: Makale / Tam Makale
- Cilt numarası: 27 Sayı: 1
- Basım Tarihi: 2026
- Doi Numarası: 10.33831/2x289834
- Dergi Adı: Kadın/Woman 2000 - Kadın Araştırmaları Dergisi
- Derginin Tarandığı İndeksler: Gender Studies Database, Index Islamicus, MLA - Modern Language Association Database, TR DİZİN (ULAKBİM), MLA International Bibliography, Social Sciences Abstracts, Sociology Source Ultimate (EBSCO)
- Sayfa Sayıları: ss.179-200
- Dokuz Eylül Üniversitesi Adresli: Evet
Özet
Bu çalışma, modern endüstriyel sistemin en kapalı alanlarından biri olan mezbahayı, şiddet, emek ve doğanın kurumsal olarak görünmez kılındığı bir iktidar düzeneği olarak analiz etmektedir. Araştırmanın temel sorunsalını, mezbahadaki üretim süreçlerinin mekânsal ve sembolik olarak yalıtılmasının toplumsal duyarsızlık ve etik mesafe üretimi üzerindeki etkisi oluşturmaktadır. Çalışmanın kuramsal zemini, Val Plumwood’un (2017) "arka planlama" (backgrounding) ve Carol J. Adams’ın (2013) "kayıp gönderge" (absent referent) kavramları üzerine kurulmuştur. Analiz kapsamında, mezbahadaki örgütlenme yapısının bağımlı olunan bedenleri –hayvanları, güvencesiz işçileri ve ekolojik unsurları– maddi üretimin merkezinde tutarken, onları sembolik ve etik düzlemde nasıl ikincilleştirdiği incelenmektedir. Timothy Pachirat’ın (2011) "etik mesafe" kavramsallaştırmasından hareketle, öldürme eyleminin teknik rasyonalizasyon ve aşırı iş bölümü aracılığıyla nasıl sıradan bir prosedüre dönüştürüldüğü tartışılmaktadır. Ayrıca, Joan Tronto’nun (1993) "ayrıcalıklı sorumsuzluk" ve Lori Gruen’in (2015) "dolaşık empati" (entangled empathy) yaklaşımları çerçevesinde, mezbahadaki teknik düzenin bakım etiği ilkelerini nasıl askıya aldığı ve duygusal bir kopuş alanı yarattığı ortaya konmaktadır. Çalışmanın temel bulguları, mezbahanın yalnızca bir gıda üretim tesisi değil; sınıf, toplumsal cinsiyet ve tür eksenli sömürü pratiklerinin kesiştiği bir mekân olduğunu göstermektedir. Sonuç olarak, makale, mezbahayı bağımlı olunan varlıkların hem sömürüldüğü hem de kamusal tanınmadan dışlandığı yapısal bir inkâr modeli olarak tanımlamakta ve feminizmin tür sınırlarını aşan kesişimsel bir analiz geliştirmesinin metodolojik gerekliliğini vurgulamaktadır.
This study analyzes the slaughterhouse, one of the most closed-off spaces of the modern industrial system, as a regime of power in which violence, labor, and nature are institutionally rendered invisible. The main problem addressed is how the spatial and symbolic isolation of production processes in the slaughterhouse affects the generation of social indifference and ethical distancing. The theoretical framework of the study is built upon Val Plumwood’s concept of “backgrounding” (2017) and Carol J. Adams’s notion of the “absent referent” (2013). Within the scope of the analysis, the analysis examines how the slaughterhouse's organizational structure keeps dependent bodies—animals, precarious workers, and ecological elements—at the center of material production while simultaneously marginalizing them on symbolic and ethical levels. Drawing on Timothy Pachirat’s (2011) conceptualization of “ethical distance,” the study examines how the act of killing is rendered routine through technical rationalization and an extreme division of labor. Furthermore, within the frameworks of Joan Tronto’s (1993) “privileged irresponsibility” and Lori Gruen’s (2015) “entangled empathy,” the article demonstrates how the slaughterhouse's technical order suspends the principles of care ethics and creates a space of emotional disconnection. The main findings reveal that the slaughterhouse is not merely a food production facility but a biopolitical space where practices of exploitation intersect along the axes of class, gender, and species. In conclusion, the article defines the slaughterhouse as a structural model of denial in which dependent beings are both exploited and excluded from public recognition, emphasizing the methodological necessity for feminism to develop an intersectional analysis that transcends species boundaries.