Geriatri Pratiğinde Koruyucu Hekimlik, Ahmet Turan IŞIK,Esra ATEŞ BULUT, Editör, Türkiye Klinikleri Yayınevi, Ankara, ss.61-67, 2023
Osteoporoz, bozulmuş kemik mikromimarisi ve kemik kütlesindeki azalma sonucu ortaya çıkan
ve kemik kırılganlığına neden olan ilerleyici bir metabolik kemik hastalığıdır. Osteoporozun en önemli
klinik sonucu morbidite ve mortalitede önemli artışa neden olan frajilite kırıklarıdır. Kırıklar sağlık sistemleri için önemli bir yüktür. İlerleyen yaş, osteoporoz için önemli ve değiştirilemez bir risk faktörüdür. Bu nedenle yaşlılarla ilgilenen klinisyenler osteoporozu değerlendirebilecek niteliklere sahip
olmalıdır. Osteoporoz gelişimini önlemek için değiştirilebilir risk faktörleri düzeltilmeli, 65 yaş üstü kadınlar ve 70 yaş üstü erkekler dual enerji x-ray absorpsiyometri (DEXA) ile taranmalıdır. Osteoporozda
farmakolojik olmayan tedavi yöntemlerine (egzersiz, diyet , yaşam tarzı değişikliği) ek olarak hasta özellikleri, ilaç etkileri ve yan etkiler göz önünde bulundurularak bifosfonatlar, denosumab gibi anti-rezorptif tedavi ajanları veya teriparatid, abaloparatid, romosuzumab gibi anabolik tedavi ajanları arasından
uygun olan ajan seçilerek uygulanmalıdır. Tedavi yanıtı takip edilmeli ve hiçbir tedavi ajanının kullanımı
süresiz olarak kabul edilmemelidir.
Osteoporosis is a progressive metabolic bone disease that results from deteriorated bone
microarchitecture and a decrease in bone mass, which causes bone fragility. The most important clinical result of osteoporosis is fragility fractures that result in significant increase in morbidity and mortality. The age is an important risk factor for osteoporosis. Therefore, clinicians interested in older people
should have the qualifications to evaluate osteoporosis. To prevent osteoporosis development, the interchangeable risk factors must be corrected, and men over 65 and over 70 must be scanned with dual energy x-ray absorphaly (DEXA). In addition to non-pharmacological treatment methods (exercise, diet,
lifestyle change) in the osteoporosis, patient characteristics, drug effects and side effects should be considered, and the appropriate agent must be applied between treatment agents such as biphosphanates,
denosumab, teriparatid, abaloparatid, romosuzumab. The treatment response should be monitored, and
no treatment agent should be considered indefinitely.