Maksillofasiyal travma sonrası gecikmiş tanı alan dental travmanın yönetimi: Olgu raporu

Bulut G. F., Mutlu B., Kılınç G.

32. Uluslararası Türk Pedodonti Derneği Kongresi, Antalya, Türkiye, 10 - 13 Ekim 2026, ss.214, (Özet Bildiri)

  • Yayın Türü: Bildiri / Özet Bildiri
  • Basıldığı Şehir: Antalya
  • Basıldığı Ülke: Türkiye
  • Sayfa Sayıları: ss.214
  • Dokuz Eylül Üniversitesi Adresli: Evet

Özet

GİRİŞ: Şiddetli maksillofasiyal travmalara eşlik eden dental yaralanmalarda, yaşamı tehdit eden sistemik yaralanmalara öncelik verilmesi nedeniyle

dental bulgular gözden kaçabilmekte veya tanı gecikebilmektedir. Özellikle kombine yaralanmalarda, matür daimi dişlerde periodontal ligament ve

nörovasküler yapıların etkilenmesine bağlı olarak pulpal nekroz ve apikal patoloji gelişme riski artmaktadır. Bu olgu raporunda, şiddetli maksillofasiyal

travma sonrasında geç dönemde tanı alan bir olgu sunulmaktadır. Olguda, sublüksasyon ile uyumlu travma öyküsüne sahip mandibular keserlerde

gelişen pulpal nekrozun yönetimi ele alınmaktadır.

OLGU RAPORU: Sistemik olarak sağlıklı 10 yaşındaki kadın hasta, şiddetli maksillofasiyal travma öyküsünden 5 ay sonra dental değerlendirme amacıy-

la kliniğe başvurmuştur. Anamnezde hastanın orbital ve kraniyal kırıklar nedeniyle medikal tedavilerinin tamamlandığı öğrenilmiştir. Klinik muayenede

31 ve 41 numaralı dişlerde Miller Grade 2 mobilite, perküsyon hassasiyeti ve negatif pulpa vitalite yanıtı saptanmıştır. 31 ve 42 numaralı dişlerde

komplike olmayan kuron kırığı ve 41 numaralı dişte mine infraksiyonu gözlenmiştir. Maksiller anterior dişlerde herhangi bir patoloji saptanmamıştır.

Radyografik değerlendirmede 31 ve 41 numaralı dişlerde periapikal radyolüsensi izlenmiştir. Bu dişlerdeki travma öyküsü sublüksasyon ile uyumlu

değerlendirilerek, pulpal nekroz tanısıyla dişlere kök kanal tedavisi planlanmıştır. Kanal preparasyonu döner Ni-Ti eğe sistemi ile gerçekleştirilmiş ve

iki hafta süreyle intrakanal kalsiyum hidroksit medikasyonu uygulanmıştır. İkinci seansta biyoseramik esaslı kanal dolum patı ve gutta-perka ile obtu-

rasyon tamamlanmıştır. Üç aylık takip randevusunda mobilitenin fizyolojik sınırlara gerilediği ve periapikal lezyonlarda radyografik iyileşme bulguları

göelenmiştir.

SONUÇLAR: Şiddetli maksillofasiyal travmalarda dental yaralanmaların erken dönemde multidisipliner yaklaşımla değerlendirilmesi kritik öneme sa-

hiptir. Gecikmiş tanı alan matür daimi dişlerde dahi uygun endodontik tedavi ve düzenli takip ile başarılı sonuçlar elde edilebilmektedir.

Anahtar Kelimeler: dental travma, gecikmiş tedavi, pulpa nekrozu, sublüksasyon

INTRODUCTION: In dental injuries associated with severe maxillofacial trauma, diagnosis of dental trauma may be delayed due to the prioritization

of life-threatening injuries. In combined traumatic injuries involving mature permanent teeth, the risk of pulp necrosis is increased. This case report

presents the management of pulp necrosis in mandibular incisors with trauma history suggestive of subluxation, diagnosed in the late period following

maxillofacial trauma.

CASE REPORT: A systemically healthy 10-year-old female patient presented to clinic for dental evaluation 5 months after maxillofacial trauma.

According to the medical history, treatment for cranial fractures had been completed prior to dental referral. Clinical examination revealed Miller

Grade 2 mobility, percussion sensitivity, and negative pulp sensibility responses in teeth #31 and #41.Tooth #31 and #42 exhibited uncomplicated

crown fracture, and tooth #41 showed an enamel infraction. Radiographic examination demonstrated periapical radiolucencies associated with teeth

#31 and #41. Based on the trauma history, the injuries were considered suggestive of subluxation. No pathological findings were detected in the

maxillary anterior teeth. Root canal treatment was planned due to pulp necrosis. Canal preparation was performed using a rotary Ni-Ti files, followed

by intracanal calcium hydroxide medication for two weeks. At the second visit, obturation was completed using a bioceramic-based root canal sealer

and gutta-percha. At the 3-month follow-up, mobility had decreased, and signs of periapical healing were observed.

CONCLUSIONS: Early multidisciplinary assessment of dental injuries is critical in patients with severe maxillofacial trauma. Favorable outcomes may

be achieved in mature permanent teeth with delayed diagnosis with appropriate treatment.

Keywords: delayed treatment, dental trauma, pulp necrosis, subluxation